Category Archives: Komentarze do Tory

Koncerty podczas „Tygodnia Jezusa”

Szalom.

Nasza siostra Zuzanna Reising-Kisiel (zuzannareising.pl) zagra w najbliższym czasie 2 koncerty podczas „Tygodni Jezusa”
– festiwali ewangelizacyjnych odbywających się we Wrocławiu i w Warszawie.

Jej piękne i poruszające pieśni będzie można usłyszeć na żywo 15. sierpnia 2017 o godzinie 18:00 we Wrocławiu na placu Nowy Targ
oraz 22. sierpnia 2017 o 12:00 w Warszawie przed Pałacem Kultury i Nauki (od strony Alei Jerozolimskich).

Wstęp na oba koncerty jest wolny, zapraszamy serdecznie i do zobaczenia, z Bogiem!

33 Parasza Bechukotaj (2016)

Parasza Bechukotaj (Wajikra/3Moj/Kpł 26,3-27,34) kończąca 3 Księgę Mojżeszową zawiera słowa Boga przekazane za pośrednictwem Moszego/Mojżesza i dotyczące 2 głównych zagadnień:

  • ogólnych warunków Przymierza między Bogiem i Jego Ludem – błogosławieństw za posłuszeństwo i przekleństw za odstępstwo od Tory,
  • przepisów dotyczących ślubów na rzecz Świątyni – poświęcania osób, domów, ziemi czy zwierząt na służbę Bogu, ofiarę lub do wykupienia.

48 Szoftim

Król Izraela.

W myśl Tory urząd królewski podlegał pewnym ograniczeniom. Po pierwsze król musiał być Izraelitą (Pwt 17:15). Następne ograniczenia związane są ze sferą materialną: władca nie mógł mieć zbyt wiele koni (Pwt 17:16 – należy to rozumieć że jego armia nie mogła być zbyt wielka – koń używany był głownie do celów militarnych nie zaś jako zwierzę gospodarcze), nie mógł mieć zbyt wielu żon oraz zbyt licznych bogactw. Miał zawsze pamiętać, że jego władza pochodzi od Boga i jego pomyślność jest wynikiem Bożego błogosławieństwa a nie materialnej potęgi.

32 Behar / 33 Bechukotai

Szemita.

Parsza przypadająca na ten tydzień opisuje jedną z najtrudniejszych rzeczy, którą człowiek na swojej drodze wiary powinien osiągnąć, czyli bezwzględną ufność Bogu. Rozważając historię ludzkości, począwszy od Adama, zawsze człowiekowi brakowało tej wiary, która pozwoliłaby mu być blisko swego Stwórcy. Jednak Bóg pragnie, aby każdy z nas o nią walczył i zabiegał.

W księdze Wajikra (III Mojżeszowa) 25;1-4 czytamy: Potem Pan powiedział do Mojżesza na górze Synaj: „Mów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą daję wam, wtedy ziemia będzie także obchodzić szabat dla Pana. Sześć lat będziesz obsiewał swoje pole, sześć lat będziesz obcinał swoją winnicę i będziesz zbierał jej plony, ale w siódmym roku będzie uroczysty szabat dla ziemi, szabat dla Pana. Nie będziesz wtedy obsiewał pola ani obcinał winnicy”

25 Caw

Myśl posłuszna Mesjaszowi.

Parsza Caw rozpoczyna się nakazem usunięcia popiołu który pozostał z ofiary całopalnej (Kpł 6:1-4). Termin ofiara całopalna używany w większości popularnych przekładów nie oddaje do końca istoty hebrajskiego słowa, które zapisał Mojżesz. Faktycznie ofiara ta ulega całkowitemu spaleniu na ołtarzu, jednak w oryginale hebrajskim znajdujemy słowo ola, które oznacza wstępowanie, wznoszenie się. Ofiara ta mogła być składana dobrowolnie, jednak tradycja Izraela podaje że wiązała się ona zawsze ze świadomością popełnienia błędu, uchybienia lub niesprostaniu Bożym wymaganią. Jedną z przyczyn składania całopalenia, zdaniem tradycji był grzech popełniony w myślach. Tak jak myśli unoszą się w naszych głowach tak woń tej ofiary miała unieść się przed Boga by uzyskać przebaczenie.

Człowiek z łatwością może odwrócić wzrok od gorszącego widoku, zakryć może uszy by nie słyszeć przekleństwa. Z większym wysiłkiem zapanuje by zamykać swe usta zanim wypowie nierozważne słowa. Ale myśli….

24 Wajikra

Ofiary.

Powierzchowny odbiór pierwszych rozdziałów księgi Kapłańskiej może wywoływać zgorszenie. Przeciętny moralista odbiera je przez pryzmat własnego światopoglądu. Cytowany tekst jawi mu się jako prymitywny archaizm. No bo jak można mieć upodobanie w tak krwawym procederze? Toteż gdy napotyka stwierdzenie „nie chciałeś ofiar krwawych…” (Hbr.10:5…). Bóg nagle zyskuje aprobatę. Staje się bliższy, rozumiały i bardziej ludzki. Pochopne wnioski mogą jednak postawić nas w niezbyt komfortowej sytuacji. Czyż mamy zrozumieć, że Bóg pojął swój błąd i nawrócił się? Przestał mieć upodobanie w tym co uprzednio ustanowił? Nazbyt pochopnie, ale nie do końca świadomie osądziliśmy Prawo i Prawodawcę. Wróćmy więc do początku.

22 Wajakel / 23 Pekudei

Plan Bożej Świątyni.

Złoto, srebro, miedź, karmazyn, purpura, bisior, skóry, drzewo akacjowe, oliwa, wonności i szlachetne kamienie (Wj. 35:4-9). Izrael zgromadził dar ofiarny dla Wiekuistego (Wj. 35:21-29). Zapotrzebowanie nie przekroczyło możliwości ludu (Wj. 36:5-7). W Bożym planie wszystko ma swoje miejsce, znaczenie i rolę. Nie ma potrzeby sporządzania projektu. Bóg sam wszystko zaprojektował. On sam uprzednio wyposażył lud we wszelkie środki (por.2Kor.9:8-9). Wybranych obdarował duchem mądrości i umiejętności (Wj. 35:31-36:2). Jest gotów dotrzymać obietnicy i zamieszkać pośród narodu (Wj 29:45-46). Wszystkie prace wykonano zgodnie z planem (Wj. 39:32,42-43). Mojżesz uczynił wszystko tak, jak zostało mu nakazane (Wj. 40:16,19,21,23,25,27,29,32). Namiot Zgromadzenia został wzniesiony (Wj. 40: 17), a chwała Pańska napełniła przybytek. Niechaj Imię Pańskie będzie Błogosławione.

21 Ki Tissa

Złoty cielec.

,, Zasiadł lud, aby jeść i pić” ( Wj. 32:6) Czy jest w tym coś złego? Ludzie radują się wspólnie z rodzinami, znajomymi, a to wszystko dla Boga. Argumenty, zarzuty, pytania kierowane do wszystkich, tylko nie do Stwórcy. Kto się opowiedział, ten nie oczekuje odpowiedzi. Po za tym, co się stało z tym człowiekiem? ( Wj. 32:1) Odszedł i nie wraca. Czas mija i nic się nie zmienia. Gdzie jest przyobiecane przyjście jego? (por. 2P 3:4). Postąpmy według naszych upodobań (por. 2P 3:3).

20 Tecawe

Arcykapłański strój.

Ubiór odzwierciedla naszą osobowość, powołanie, zawód lub służbę. Nie bierze się z przypadku. „Nie szata zdobi człowieka” – zwykło się mawiać. Niemniej, dla wielu ludzi ubiór ma ogromne znaczenie. Często na podstawie wyglądu kształtujemy o kimś nasze opinie. Patrzymy na strój i oceniamy człowieka. Wygląd jest nasza wizytówką. Krótką informacją o nas. Znakiem rozpoznawczym. Często zamierzoną autoreklamą. Wiemy kto jest przeciętny, a kto oryginalny i wyjątkowy.

Warto się nad tym zastanowić przed rozważaniem parszy Tecawe, w której wiele miejsca poświęcone jest opisowi ubioru arcykapłana.

19 Teruma

Menora i kaporet.

W parszy Teruma znajdujemy instrukcję wykonania sprzętów świątynnych. Chciałbym dziś skupić się na dwóch z nich. Pierwszym jest menora. Była ona jedynym przedmiotem w Miszkanie (Namiocie Spotkania), który był całkowicie wykonany z metalu, i to ze złota. Dopatrzeć się możemy tu symboli szlachetnej twardości, wytrwałości i niezmienności. W żydowskiej tradycji światło menory symbolizuje Ducha Świętego. Inna opinia pięknie współgrająca z poprzednią mówi, że menora to „drzewo” oznaczające rozpoznanie i praktyczne wprowadzanie w życie tego, co jest dobrem i prawdą. Jest drzewem wykutym ze złota, od swoich korzeni po owoce (tak pisze r. Hirsch).

Tenże sam rabin w eseju o menorze napisał: Najbardziej złożony system najwznioślejszych, najdonośniejszych prawd nie może funkcjonować bez prawd najprostszych, które służą za przedmiot wyjścia.