Bóg: Jedność czy Mnogość?

Żeby móc właściwie rozumieć występującą w Biblii
hebrajską gramatyczną liczbę mnogą ogólnie,
a np. mnogość słowa „אלהים” („elohim”) szczególnie,
trzeba najpierw rozważyć i uwzględnić różne przypadki
wystąpień tego słowa w różnych istniejących sensach
i zdawać sobie sprawę z pełnego zakresu jego znaczeń…

Szemot/2Moj/Exodos/Wj 7,1a:
„ויאמר יהוה אל משה ראה
נתתיך אלהים לפרעה…”
„I_powiedział יהוה do Moszego: Patrz,
uczyniłem_cię ELOHIM dla_faraona…”

Zapisane tu słowo „ELOHIM” jest w liczbie mnogiej;
ale czy ktokolwiek na podstawie tego wersetu uważa,
że prorok Mosze(h) (Mojżesz) był bytem wieloosobowym
lub jedną z kilku „osób boskich” równych Bogu – Ojcu?
Wszyscy doskonale i słusznie zdają sobie sprawę z faktu,
że to JEDEN ZWYKŁY (JEDNOOSOBOWY) CZŁOWIEK,
którego Bóg wybrał i wtedy uzdolnił do tej funkcji!
JEDEN Mosze(h) uczyniony ELOHIM!

Hebrajskie słowo „ELOHIM” podobnie jak polskie „drzwi”
pomimo gramatycznej liczby mnogiej może opisywać
byt pojedynczy, dlatego nie należy z tego wnioskować,
że musi on koniecznie być zawsze wewnętrznie złożony,
bo powody tej mnogości mogą być zupełnie inne…

Ps 82,6-7 (J 10,34-36):
„אני אמרתי אלהים אתם
ובני עליון כלכם
אכן כאדם תמותון
וכאחד השרים תפלו”
„Ja rzekłem, ELOHIM wy
i_synami Najwyższego wszyscy_wy,
zaprawdę jak_człowiek umrzecie
i_jak_jeden książęta upadniecie.”

Ps 82,6 nazywa „ELOHIM” i „SYNAMI NAJWYŻSZEGO”
zwykłych śmiertelnych ludzi, których Bóg osądzi;
a kontekst treści całego tego psalmu pokazuje,
że są nimi SĘDZIOWIE, WŁADCY (Ps 82,1.7):
ludzie obdarzeni władzą przez Jedynego Boga,
którzy niestety tej władzy nadużyli (Ps 82,2)
i poniosą za to surową karę – śmierć!

Przykład ten pokazuje też jasno i pewnie (J 10,34-36),
że Jeszua (Jezus) uzasadniając tytuł „syna Boga”
sam wyjaśnił go jako określenie śmiertelnych ludzi
wskazując źródło przedstawiające dokładnie taki sens,
a nie jakiś fragment wyróżniający tylko jednego;
czym sam siebie wyraźnie przedstawił właśnie
jako takiego wybranego śmiertelnika.
On nie nazywa się „Bogiem”, a tylko „synem Boga”,
co jego przeciwnicy rozumieją zupełnie źle,
inaczej niż sam Jeszua tę sprawę tutaj wyjaśnił;
co jest źródłem ich fałszywych oskarżeń (J 10,33).

Kolejny znaczący przykład to Ps 97,7;
gdzie w hebrajskim oryginale tekstu występuje
fraza „כל אלהים” („kol elohim”), np. „wszyscy bogowie”,
a w tłumaczeniu na grekę „πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ”,
czyli dosłownie „wszyscy ci ANIOŁOWIE Jego”;
i taki sens potwierdza Hbr 1,6, który przytacza to:
„πάντες ἄγγελοι θεοῦ” – „wszyscy ANIOŁOWIE Boga”;
tak samo jest też w Ps 8,5/6 wraz z Hbr 2,7.
W klasyfikacji rodzajów aniołów w tradycyjnym judaizmie
„elohim” uważani są za jedną z niższych kategorii.

W wersecie Ez 32,21 w hebrajskim oryginale występuje
fraza „אלי גבורים” („eli giborim”) co jest liczbą mnogą
od frazy „אל גבור” („el gibor”), która może oznaczać
– „Boga Potężnego” (Iz 10,21): Stwórcę Wszechświata,
– „Mocarza Potężnego” (Iz 9,5/6): zrodzonego człowieka;
a kontekst wskazuje, że w Ez 32,21 są to śmiertelnicy,
czyli „MOCARZE” lub „BOHATEROWIE”, a nie „Bogowie”,
zatem słowo „אל” oprócz „Boga” musi to oznaczać.

Skoro słowo „ELOHIM” może oznaczać
(podobnie jak inne biblijne określenia Boga)
także SĘDZIÓW, ANIOŁY, MOCARZY, BOHATERÓW,
zarówno wykonawców władzy nadanej przez Boga,
jak i odstępców, a nawet pogańskie bożki;
to liczba mnoga tego słowa może być związana
z innymi bytami, które to samo słowo określa
i wcale nie wskazywać mnogości JEDYNEGO Boga
(Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 6,4; Za 14,9;
Mk 12,29; J 17,1-3; Ef 4,4-6; 1Tm 2,5).

Warto przy tym zwrócić uwagę,
że w pogańskich mitologiach (np. egipskiej)
każdy z bożków ma jakąś swoją dziedzinę
za którą odpowiada i nad którą ma WŁADZĘ;
natomiast biblijny JEDYNY PRAWDZIWY BÓG
SAM JEDEN MA WŁADZĘ NAD WSZYSTKIM,
I SAM PRZEWYŻSZA WSZYSTKIE BOŻKI;
również prorok Mosze(h) posłany do faraona
został przez Stwórcę ustanowiony ELOHIM,
ponieważ on jeden otrzymał WSZYSTKIE MOCE,
miał przewyższyć i osądzić wszystkie bożki
zsyłając plagi w przypisanych im dziedzinach,
których te bożki nie będą umiały powstrzymać;
czym udowodni, że istnieje wyższa władza;
jedna władza, która jest ponad nimi…

Mnogość hebrajskiego słowa „ELOHIM”
nie odnosi się wcale do wieloosobowości;
ale zarówno prorok Mosze(h) jak i Bóg יהוה
jako pojedyncze osoby mają WIELE MOCY
i pełnię władzy nad wszystkim,
czego inni mogą mieć tylko cząstki.

Bóg rozmawia z ANIOŁAMI o swoich zamiarach,
co potwierdza np. Księga Hioba (Hi 1,6-8; 2,1-3; Obj 12,7)
i np. zwiedzenie króla Achaba (1Krl 22,18-22/19-23);
zatem tak samo także o stworzeniu człowieka
(Bereszit/1Moj/Genesis/Rdz 1,26)
BÓG MÓWIŁ DO ANIOŁÓW, KTÓRZY JUŻ ISTNIELI,
stworzeni wraz z Niebiosami, przed Ziemią
i byli POSYŁANI do wykonywania dzieł Boga:
– pomieszania języków odstępczej ludzkości
(Bereszit/1Moj/Genesis/Rdz 11,1-9 (11,7)),
– uwolnienia Narodu Iszraela z niewoli w Micraim
(Szemot/2Moj/Exodos/Wj 3,2; 14,19-31; Dz 7,30.35),
– prowadzenia ich w wędrówce przez pustynię
(Szemot/2Moj/Exodos/Wj 23,20-23; 32,34-33,3),
– objawiania Moszemu treści Tory na Górze Synaj
(Dz 7,52; Ga 3,19; Hbr 2,2);
– stwarzania (części) tego świata…

Zjadając owoc z drzewa poznania dobra i zła
człowiek stał się w tym aspekcie JAK ANIOŁOWIE
(Bereszit/1Moj/Genesis/Rdz 3,5.22),
a z owocem drzewa życia bylibyśmy całkiem jak oni:
świadomi dobra i zła, żyjący wieczne, ale STWORZENI;
więc wcale nie uczyniłoby to nas takimi jak sam Bóg,
zatem w tych słowach „my/nas” nie oznacza tylko Boga,
któremu na pewno nikt nigdy nijak dorównać nie może;
ale także ANIOŁÓW, którzy są współsługami i braćmi.

Nie ma wątpliwości, że według Biblii istnieją:
– JEDYNY PRAWDZIWY BÓG, OJCIEC (J 17,1-3; Ef 4,6),
który jest też jednym Duchem Świętym (J 4,23-24; 17,11)
– posłany pośrednik, JESZUA (Jezus) MESJASZ (1Tm 2,5):
stał się [drugim] duchem świętym (1Kor 15,45; Mk 1,24),
ale najpierw był cielesnym człowiekiem (1Kor 15,45-47),
jest i będzie poddany Ojcu (J 8,54; 14,28; 1Kor 15,27-28);
– inne DUCHY ŚWIĘTE (J 14,26; 16,7.13; Mk 12,36):
jedne działały na świecie wcześniej, a inne nie mogły,
więc na pewno nie są wszechobecne ani nie są „Bogami”,
np. aniołowie Boga (Obj 8,2; 4,5; 1,4; 5,6; 15,6; 14,10).
ŻADEN TEKST (np. Mt 28,19) wcale nie stwierdza tego,
żeby oni byli równi albo byli „Bogami” czy „razem Bogiem”,
zaś wiele ukazuje między nimi hierarchiczne zależności,
w tym poddanie wszystkich Jedynemu Bogu – Ojcu.

Biblijnie należy wierzyć w Jedynego Najwyższego Boga,
który jest i działa ponad, przez i we wszystkich (Ef 4,6),
wszystkich jednoczy i prowadzi udzielając natchnienia;
a także w posłańców, za pośrednictwem których się objawia;
ci posłańcy nie są „Bogami”, ale natchnionymi SŁUGAMI,
tak samo zarówno aniołowie, jak i prorocy – Iz 42,1-9:
np. Jeszajahu (Izajasz) i Jahuszua (Jezus) HaMaszijach,
którzy W IMIENIU BOGA głoszą i czynią dzieła Ojca:
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 18,15-19; Dz 7,37;
J 5,19; 5,30; 8,28; 12,49-50; 14,10; 14,24;
Szemot/2Moj/Exodos/Wj 23,20-23.

Chwała Bogu.